صفحه اصلی / 275 / حقوق کودک، تابو نیست
حقوق كودك، تابو نيست
حقوق كودك، تابو نيست

حقوق کودک، تابو نیست

این روزها و در حالی‌که جهان به ساز ناکوک، سیاست‌ورزان و حکومت‌گردان‌ها می‌چرخد و در ورطه بحران گرفتار است، روابط و رفتارهای انسانی هم با دگرگونی‌های اقتصادی و اجتماعی و از همه بدتر عاطفی فراوانی دست و پنجه نرم می‌کند. در حالی که براساس تمام آمیزه‌ها و آموخته‌های دینی، عرفی و اخلاقی و هم‌چنین بر پایه پیمان‌ها و توافق‌های جهانی، احترام و حفظ شأن منزلت تمامی اجزای خلق شده در کره خاکی برهمگان واجب و از اصول و حقوق بنیادین زندگی به حساب می‌آید.

ادای احترام و به جای آوردن حقوق ذاتی، مدنی و اجتماعی و در یک کلام انسانی اگر چه در نظریه‌پردازی‌ها و در حرف، کلام و درنهایت منشور حقوق بشر، به رسمیت شناخته می‌شود؛ اما در عمل بسیاری از کشورها، زیر پا گذاشته می‌شود. در این میان آن چه به‌عنوان “حقوق کودک” می‌شناسیم بیش از موارد دیگر پنهان می‌ماند و از آن بدتر، مورد ظلم و تجاوز قرار می‌گیرد.

براساس نظریه‌های جامعه‌شناسی اصل و اساس شخصیت انسان در کودکی و نوجوانی شکل می‌گیرد و بعد هر آنچه که اضافه یا کم می‌شود اکتسابی و در مواردی تحمیلی و خارج از اراده انسان خواهد بود. از همین جاست که درمی‌یابیم چگونگی رفتار و برخورد با حقوق کودک تا چه اندازه می‌تواند در آینده جوامع اثرگذار باشد. ضمن اینکه پایمال کردن و نادیده انگاشتن حقوق ذاتی کودکان به‌عنوان موجود زنده همچون یک پدیده و هنجار در روند عادی اجتماعی و خانوادگی هم می‌تواند زیان‌بخش باشد.

نادیده‌انگاشتن حقوق ذاتی و اصلی کودکان و نوجوانان از نامهربانی و اعمال خشونت خانوادگی گرفته تا تجاوز و همچنین سوءاستفاده از آنان برای شرکت در جنگ، فروش موادمخدر و به‌عنوان کودکان‌کار، متاسفانه رویه و عملکردی است که در اکثر کشورهای جهان به شکل‌های گوناگون و در مقیاس متفاوت دیده می‌شود. به کارگیری کودکان در نیروهای نظامی غیرمتشکل و چریکی در آمریکای‌جنوبی، آفریقا و دیگر کشورها نیز، از مصادیق “خشونت علیه کودکان” است.

از موارد شاخص و رایج بی‌احترامی به حقوق کودکان باید به سوءاستفاده‌های جنسی اشاره کرد که در بسیاری از کشورها به‌عنوان یک حرفه پولساز بدل شده‌است.

تجاوز روحی و فیزیکی به کودکان و نوجوانان در کشورها نیز البته با توجه به آنچه که رسانه‌ای می‌شود متاسفانه روند فزاینده‌ای به خود گرفته است. نمونه آن را در یکی از مدارس تهران یا در یکی از شهرستان‌ها استان خراسان همین اواخر شاهد بودیم.

مبارزه با این پدیده ناهنجار اجتماعی به‌طور خاصی در کشورمان به عزم ملی، وجود و اجرای آموزش‌های مسائل جنسی که مهم‌ترین بخش آن شناخت بدن کودک قبل از بلوغ است؛ باید بینجامد.

از سویی دیگر وضع و اجرای قوانین و درنهایت «شکستن تابوی» موجود در جامعه است. چرا که تجاوز و دست‌درازی به جسم و روح انسان‌ها – از کودک تا بزرگسال – به‌عنوان یک امر، یک پدیده و حتی یک جرم اگر در پرده بماند؛ بی‌تردید نه‌تنها به ادامه آن خواهد انجامید؛ بلکه در آینده نیز، از فرد مورد تجاوز قرار گرفته؛ چه بسا یک «متجاوز دیگر» هم بسازد.

پس باید به مقوله «حقوق کودک» به‌عنوان یکی از مهم‌ترین و جدی‌ترین موضوعات اجتماعی کشور نگاه شود که متاسفانه به‌قول معروف آن قدر سمین داریم که به یاسمین نمی‌رسیم. بدتر از آن در موارد زیادی هم – چه از منظر اجتماعی و خانوادگی و چه از جهت اولویت اداره کشور – پیامدهای بی‌تفاوتی به حقوق کودکان را زیر فرش پنهان می‌کنیم.

مهندس: مسعود سلیمی

مجله گزارش ۲۷۵-مرداد ۱۳۹۷

این مطالب را نیز ببینید!

من کیستم؟

من کیستم؟

اغلب انسان‌ها تصور می‌کنند که دنیای مادی و بدن فیزیکی و چیزهایی که با ذهن …

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *